Η καθημερηνότητα μάς μαριονέτας επαναστάτριας

–9 η ώρα . Ξύπνα δουλειά .Έχει δουλειά σήμερα θα κάτσεις μέχρι τις 3 και θα ξανάρθεις στις 4 , δηλαδή θα φας και θα ξανάρθεις , θα φύγεις σίγουρα στις δέκα και καμιά φορά και πιο αργά.

–Δεν μπορώ είμαι κουράσμένη, είμαι πτώμα , πεινάω .

–Έχουμε δουλειά πρέπει να τελειώσει..

–Δεν ζω , έχω πνίγει στην καθημερηνότητα , ύπνος δουλειά , δουλειά υπνος , τα ονειρά μού ;; Η μουσική μου ;;

–Δεν θα βγάλεις λεφτά απο τη μουσική ουτε απο τους στιχους σου , μάθε να δουλεύεις για να πάρεις σύνταξη στα 55 και να πεθάνεις στα 60 ….

–Κάθε μέρα πεθαίνω και εγώ και τα ονειρά μου μαζί ..τα φοιτητικά όνειρα…”Θα πάω Αθήνα” “Θα συγκατοικώ με την Μαρία” “Θα παίζω μουσική” “Θα τρέχω στου Ψίρρη” …όνειρα κάποτε ζεστά τώρα πλέον παγωμένα δίπλα στο μαξιλάρι κάθε βράδυ που πέφτω να κοιμηθώ που υπενθυμίζουν πως υπάρχουν αλλα δεν έχω πλέον το κουράγιο να τα αγγίξω…ντρέπομαι να τους μιλήσω γιατί κάποτε τα πρόδωσα και κάθε μέρα τα σκοτώνω και μαζί με αυτά σκοτώνω και μένα ..

Καλώς η κακώς ζούμε σε μια κοινωνία υπερκαταναλωτική , αγχώδης , ξοδεύουμε περισσότερα απο οσα κερδίζουμε και δουλεύουμε μια ζωή για να πάρουμε σύνταξη στα 55 και να πεθάνουμε στα 60 . Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτόν τον τρόπο ζωής , δεν μπορούμε να πάψουμε να εργαζόμαστε , και αν καταφέρουμε να το κάνουμε , να βρούμε τη δύναμη να το κάνουμε , και να γυρίσουμε τον κόσμο σαν χιπις για παράδειγμα και να ζούμε κρατώντας μια κίθαρα και παίζωντας μουσική μεσα σε ρωμαικά σοκάκια…..αν καταφέρουμε να κένουμε ο καθένας αυτο το κάτι ξεχωριστό και όχι μονότονο…θα έχουμε χάσει πολλά απο τα υλικά αγαθά που μας προσφέρονται αλλα θα έχουμε κερδίσει ψυχική γαλήνη , ηρεμία ….θα ζούμε για το τώρα …αν καταφέρουμε όμως .